Simülasyon gerçek dünyanın provasına dönüşüyor.
Fiziksel sistemleri, yaşam alanlarını ve beyin faaliyetini daha ayrıntılı modelledikçe tasarım kararları gerçek denemeden önce sınanabilir hale geliyor.
Model pikseli değil fiziği öğrenirse, hiç görmediği sisteme daha iyi geçebilir.
MIT’nin GeoPT modeli, farklı fizik problemlerinin geometrik ortaklıklarını öğrenerek araçların rüzgâr, su, çarpışma ve ışık gibi etkilere nasıl tepki vereceğini daha az etiketli veriyle simüle ediyor. Tek bir fizik alanına sıkışmak yerine farklı senaryolara aktarılabilir temsil hedefleniyor.Kaynak: MIT CSAIL
Dijital ikizlerin asıl sıçraması daha güzel 3B modeller değil, fiziksel sonucu deneyden önce yeterince güvenilir tahmin edebilmeleri olacak.
Hayatta tutmak ile yaşanabilir kılmak aynı mühendislik problemi değil.
MIT’nin uzay habitatı tasarım platformu, yaşam destek ve teknik gereksinimlerin yanına mahremiyet, sosyal etkileşim, aydınlatma ve zihinsel sağlık gibi insan faktörlerini de tasarım değişkeni olarak ekliyor. Uzun görevlerde yalnız hayatta kalmak yeterli kabul edilmiyor.Kaynak: MIT
En ekstrem ortamlar bize sıradan ofisler için de aynı şeyi söylüyor olabilir: insanı sisteme sığdırmak ile sistemi insan için tasarlamak farklı işler.
Beynin tek tek hücrelerini değil, elektriksel orkestrayı izlemeye yaklaşıyoruz.
MIT mühendislerinin yüksek hızlı mikroskop sistemi, zebra balığının bütün beynine yayılmış nöronlardaki elektriksel aktiviteyi aynı anda görüntülemeyi mümkün kılıyor. Hedef, karar ve duygu gibi davranışların tek hücreden değil ağ düzeyindeki hareketten nasıl çıktığını anlamak.Kaynak: MIT
Zekâyı tek nöronda aramadığımız gibi, şirket performansını da tek çalışanda aramak giderek daha anlamsız görünüyor.